In mijn vorige post had ik het over Teun. Een zorgbehoevende die werd aangemeld bij een GGZ-instelling. Teun heeft zijn intake gesprekken gehad. Zijn psycholoog heeft ervoor gezorgd dat hij snel wordt doorgestuurd naar het best passende team. Teun beland op de ‘behandelwachttlijst’ (In de praktijk helaas vaak nog een word of excel bestand). Na 3 weken gaat Teun toch maar even bellen met zijn psycholoog omdat hem echt wat dwars zit. Zodra Teun Willemijn belt moet zijn psycholoog ook aan de slag. De psycholoog schrijft een telefonisch contact in het dossier. Door altijd dezelfde code voor telefonische contact te gebruiker, is hierdoor onderwater een behandelcontact in het dossier terecht gekomen. Voor het systeem betekend dit dat zijn behandeling gestart is volgens de declaratieregels. Voor Teun betekend dit praktisch niks, hij staat nog gewoon te wachten voor zijn echte behandeling. Echter voor alle andere verwijzers & zorgbehoevende wordt de gemiddelde behandelwachttijd op de website verlaagd.
Dit voorbeeld haal ik vaker aan. De reacties van behandelaren zijn vaak schokkend omdat ze vaak geen weet van hebben wat de oorzaak en gevolg relaties zijn van contacten voor de wachttijden zoals ze nu berekend worden. Waarom bereken we deze tijden op basis van declaratieregels? Hoe komt het dat we geen correcties uitvoeren voor een betrouwbaar gemiddelde? Waarom registreren we niet de daadwerkelijke wachtperiode? Zelf ben ik nieuwsgierig of dit nou juist vaker voorkomt bij afdelingen met een langere wachtperiode.
Interesse in meer avonturen van Teun? Er gaan er meer volgen.
